Villa Rosa i jej kaflowa fasada

Otwarte w 1911 roku

Strona z historią tablao podaje, że lokal na rogu otwarto w 1911 roku jako Gran Colmado, andaluzyjski bar z smażonymi przekąskami i tapas prowadzony przez trzech mężczyzn z areny: pikadorów Farfána i Céntimo oraz banderillera Alvaradito. Hiszpańska Wikipedia wymienia te same trzy osoby i nazywa to miejsce smażalnią i tascą na terenie dawnego młyna czekoladowego. Adres to Plaza de Santa Ana 15, na rogu ulic Núñez de Arce i Álvarez Gato, którą miejscowi nazywają Callejón del Gato. Wszystko, co nastąpiło później, wyrosło z tego sklepu na rogu. Hiszpańska Wikipedia podaje adres Núñez de Arce 17, na rogu z Callejón de Álvarez Gato, podczas gdy tablao i urząd turystyczny używają adresu Plaza de Santa Ana 15, którego odwiedzający używają dziś.

Sala w swoim ówczesnym urządzeniu

Historia samego lokalu mówi, że w 1918 roku pomieszczenie stało się restauracją (casa de comidas). Hiszpańska Wikipedia datuje remont na 1919 rok, więc wyposażenie wnętrza należy do późnych lat 10. XX wieku. Wnętrze zdobią kafle z scenami flamenco i walki byków, przypisywane madryckim ceramikom z warsztatu Ruiz de Luna oraz Juliánowi Santacruzowi. Madrycki urząd turystyczny podaje, że panele pozostały nienaruszone od czasu ich wykonania. Hiszpańska Wikipedia opisuje styl jako arabsko-andaluzyjski i wiąże drewniany kontuar oraz kasetonowy sufit z tym remontem, który nadał wnętrzu jego dzisiejszy wygląd.

Fasada

Zewnętrze pokrywają malowane ceramiczne panele i reliefy przypisywane sewilskiemu artyście Alfonso Romero Mesa, którego urząd turystyczny wymienia również jako twórcę kafli na arenie Las Ventas. Daty różnią się w zależności od źródła: strona tablao podaje, że fasada została ukończona w 1917 roku. Madrycki urząd turystyczny i hiszpańska Wikipedia podają 1927 rok. Przewodnik flamenco mówi, że kafle powstały między 1915 a 1920 rokiem. Traktuj ją jako fasadę z lat 10. lub 20. XX wieku i zapytaj lokal, czy konkretny rok ma znaczenie. Źródła zgadzają się co do artysty i tematu. Hiszpańska Wikipedia dodaje, że zewnętrzne panele powstały na podstawie szkiców Juana Ruiza de Luna, i opisuje osiem paneli krajobrazowych pokrywających front.

Co przedstawiają panele

Według lokalu zewnętrzne murale przedstawiają madryckie Plaza de Colón, sewilskie Plaza de España, Alhambrę, Córdobę, Cibeles, Palacio de Cristal w parku Retiro, Ogrody Murilla oraz Malagę widzianą z Monte de Sancha. Wnętrze, jak opisuje urząd turystyczny, zdobią panele ze scenami codziennego życia Madrytu, walki byków i flamenco. Przejdź obok za dnia, a ceramika czyta się jak malowana ściana Hiszpanii z pocztówek, oprawiona w ciemne drewno i obramowana dekoracyjnymi pasami. Strona tablao podaje, że fasada jest chroniona jako dziedzictwo kulturowe Madrytu, a przewodnik flamenco powtarza to samo. Hiszpańska Wikipedia opisuje zewnętrze jako widoki w stylu pocztówek przedstawiające główne hiszpańskie miasta, co trafnie podsumowuje to, co widzisz z chodnika.

Chacón i katedra flamenco

Historia lokalu mówi, że w 1921 roku właściciel zaproponował salę śpiewakowi z Jerez, Antonio Chacónowi, i podpisał z nim kontrakt, wiążąc go z tym miejscem, u boku madryckiego gitarzysty Ramóna Montoyi. Hiszpańska Wikipedia podaje, że właściciel namówił Chacóna do odejścia z Los Gabrieles, starszej madryckiej sali flamenco. Lokal twierdzi, że śpiewał tam aż do swojej śmierci w 1929 roku. Ten okres leży u podstaw przydomka Katedra Flamenco, którego używają zarówno lokal, jak i biuro turystyczne. Przewodnik po Chacónie opowiada jego historię w całości. Madryckie biuro turystyczne podaje, że sala gościła wielu największych artystów flamenco w ciągu ponad stuletniej historii, a własne strony tablao wymieniają długą listę nazwisk.

Czytaj dalej: Antonio Chacón i Villa Rosa

Goście, zamknięcia i ponowne otwarcie

Madryckie biuro turystyczne podaje, że do sali przychodzili pisarze, aktorzy i przedstawiciele rodziny królewskiej, wymieniając Ernesta Hemingwaya, Avę Gardner, torreadora Luisa Miguela Dominguína i króla Alfonsa XIII. Hiszpańska Wikipedia uznaje pierwszą trójkę za pewną, a wizytę króla za być może legendę. Własna historia tablao mówi, że sala została zamknięta w 1963 roku i ponownie otwarta rok później. Jej strony wymieniają Lolę Flores, Antonio Mairenę, Paco de Lucíę i Carmen Amayę wśród artystów, którzy występowali na scenie. Strona tablao poświęcona jego sekretom dodaje Audrey Hepburn wśród hollywoodzkich aktorek przyciąganych przez flamenco i korridę, i podaje, że Ava Gardner uwzględniała tę salę w swoich madryckich nocnych wyjściach.

Lata klubowe i ekran

Zarówno lokal, jak i hiszpańska Wikipedia podają, że w latach 80. sala stała się klubem nocnym i salą bankietową. Relacja lokalu z tych lat obejmuje film Pedra Almodóvara Wysokie obcasy, wydany w Hiszpanii w 1991 roku, i mówi, że reżyser nakręcił w sali scenę, w której śpiewak Miguel Bosé zdejmuje rękawiczkę, podczas gdy Victoria Abril i Marisa Paredes patrzą. Biuro turystyczne dodaje, że architektura uczyniła tablao ulubionym miejscem filmowym. Lokal podaje, że flamenco powróciło na trzy dni w tygodniu od 2002 do 2009 roku, gdy sala wciąż była salą bankietową. Lokal wymienia inne filmy nakręcone w sali, w tym remake La Lola se va a los puertos z 1993 roku i Ocho apellidos catalanes z 2015 roku.

Powrót do flamenco i nowa nazwa

Według lokalu sala ponownie stała się wyłącznie tablao flamenco w 2011 roku, po około stu latach historii, serwując wino i hiszpańskie dania obok codziennych występów. W 2022 roku, dwa lata po pandemicznych zamknięciach, została ponownie otwarta pod nazwą Tablao Flamenco 1911, pod patronatem tancerza Antonio Canalesa. Madryckie biuro turystyczne wciąż podaje Villa Rosa jako dawną nazwę, dlatego obie nazwy spotkasz w artykułach i na starych fotografiach. Szyld nad drzwiami zapisuje ją jako Villarosa, jednym słowem, co dodaje trzecią formę, na którą warto uważać. Kalendarz rezerwacji to jedyny niezawodny harmonogram godzin występów. Strona lokalu opisuje teraz zespół flamenco, który odnawia się co tydzień, z gościnnymi artystami w specjalnych programach.

Najstarsze tablao na świecie?

Lokal nazywa siebie najstarszym tablao na świecie, podobnie jak strona rezerwacji. To własny opis lokalu, oparty na roku 1911 jako dacie otwarcia sali. Wikipedia podaje, że lokale tablao rozwinęły się w latach 60., zastępując wcześniejsze cafés cantantes, a własna historia lokalu rozpoczyna opowieść o flamenco od Chacóna w 1921 roku. Wszystkie te fakty mogą być prawdziwe jednocześnie, ponieważ sala może być stara i zmieniać swój charakter. Czytaj to twierdzenie jako relację lokalu o jego historii. Osobny przewodnik na tej stronie przygląda się znaczeniu słowa tablao.

Czytaj dalej: Najstarsze tablao na świecie?

Zobaczyć fasadę na własne oczy

Ceramiczne panele oplatają narożnik, więc najlepszy widok roztacza się, gdy staniesz nieco dalej od strony placu, a potem podążysz wzdłuż ściany w stronę bocznej uliczki. W świetle dnia widać kolory szkliwa i rzeźbione drewniane ramy wokół każdego panelu. Aby obejrzeć elewację, nie potrzebujesz biletu. Bilet zapewnia godzinę flamenco i drink w sali, w której wnętrze z łukami, sufit i ściany wyłożone płytkami są częścią scenerii. Urząd turystyki opisuje wewnętrzne panele jako sceny z życia codziennego Madrytu, walki byków i flamenco, które pozostały nienaruszone od czasu ich powstania.

Dla kogo to nie jest

Jedna spójna wersja wydarzeń nie jest tu dostępna, ponieważ źródła różnią się co do daty powstania fasady oraz tego, jak potoczyły się losy sali po 1964 roku. Nie zastąpi to również stron samego lokalu, które opowiadają jego historię własnymi słowami i są właściwym miejscem, by zweryfikować każdą datę, którą zamierzasz powtórzyć. Zwiedzający, którzy chcą tylko szybkiego zdjęcia płytek, mogą to zrobić z placu, a ci, którzy chcą posłuchać flamenco, potrzebują biletu. Jeśli chcesz wiedzieć, jak sala brzmi dziś, przewodnik po sześciu formach flamenco na tej stronie to dobry punkt wyjścia. Każdy, kto planuje wizytę wyłącznie ze względu na historię, powinien najpierw przeczytać przewodnik po biletach.