Antonio Chacón i Villa Rosa

Śpiewak z Jerez

Wikipedia podaje miejsce urodzenia Antonio Chacóna jako Jerez de la Frontera, a rok jako 1869, i mówi, że zaczął zarabiać na życie flamenco około 1884 roku. Podróżował po Andaluzji z tancerzem Antonio Moliną i gitarzystą Javierem Moliną, znanymi jako bracia Molina. Popiersie na fotografii stoi w Jerez. Później został zatrudniony przez Silverio Franconettiego do jego kawiarni w Sewilli, wczesnej sali flamenco tego rodzaju, jaki rozsławił café cantante w XIX wieku.

Głos z tytułem Don

Wikipedia mówi, że Chacón był znany z cartagenery, malagueñas, granaíny i media granaíny, a jego umiejętności przyniosły mu popularny tytuł Don. Cytuje także śpiewaka Fernando el de Triana, który powiedział, że czołowi śpiewacy zrzekali się swojej starszeństwa, aby Chacón mógł śpiewać ostatni, ponieważ publiczność wychodziła po nim. Wielu uważa go za najlepszego wszech czasów – podaje strona. W 1922 roku na Concurso de Cante Jondo w Granadzie otrzymał miejsce honorowe i przewodniczył jury.

Kontrakt z 1921 roku

Własna historia tablao mówi, że w 1921 roku właściciel sali zaproponował mistrzowi lokal i podpisał z nim kontrakt wiążący go z nim na całe życie. Opisuje Chacóna jako postać kulturalną i elegancką, która odeszła od starego wizerunku bandyty, wspieraną przez wyrafinowanie i głęboką wiedzę o flamenco. Hiszpańska Wikipedia mówi, że właściciel namówił go do opuszczenia Los Gabrieles, wcześniejszej madryckiej sali flamenco, na rzecz Villa Rosa. Oba źródła zgadzają się co do roku i rezultatu: sala zyskała śpiewaka, którego przychodzili słuchać inni artyści.

El Rey del Cante

Historia lokalu nazywa Chacóna Królem Andaluzyjskiej Pieśni Flamenco, El Rey del Cante Flamenco Andaluz, i mówi, że zatrudnienie śpiewaka wraz z madryckim gitarzystą Ramónem Montoyą przyciągnęło najlepszych tancerzy, gitarzystów i śpiewaków. Wymienia nazwiska z tego okresu, którzy występowali na flamenco spotkaniach sali, wśród nich La Niña de los Peines, Manuel Torre i Pepe Marchena, oraz gitarzystów Miguela Borrulla i Manolo de Huelva. Wikipedia mówi, że Montoya akompaniował Chacónowi przez ponad dekadę, do wczesnych lat dwudziestych XX wieku.

Sala, w której spotkały się dawność i nowoczesność

Jak głosi historia tablao, tamte wieczory uczyniły tę salę miejscem spotkań, w którym dawni mistrzowie przenikali się z nowymi pokoleniami, i tak narodziła się legenda Katedry Flamenco w Madrycie. Dodaje, że za artystami podążali amatorzy o niemałej sile nabywczej. Hiszpańska Wikipedia podaje, że Chacón występował w Villa Rosa aż do swojej śmierci w 1929 roku. Lokal twierdzi, że sala pozostała sercem madryckiego flamenco aż do zamknięcia w 1963 roku, a rok później została ponownie otwarta. Historia lokalu mówi, że sala kryje w swoich sufitach, piwnicach i tunelach tysiące anegdot i sekretów z epoki, gdy flamenco przeżywało swój rozkwit w prywatnym gronie.

Co można, a czego nie można wynieść z tego miejsca

Historia należy do sali, nie do wieczoru, który rezerwujesz. Skład artystów na scenie zmienia się co tydzień — jak podaje lokal — więc nazwiska w tym przewodniku należą do historii sali, a nie do twojego wieczoru. To, co możesz ze sobą zabrać, to kontekst: ściany, wśród których siedzisz, zostały urządzone pod koniec lat 10. XX wieku, a przydomek Katedry Flamenco opiera się na okresie, który lokal datuje na lata 20. XX wieku. Jeśli chodzi o sam budynek, przewodnik po kaflowej fasadzie omawia architekturę i daty bardziej szczegółowo.

Czytaj dalej: Villa Rosa i jej kaflowa fasada

Nasłuchując stylu

Wikipedia wymienia cartagenerę, malagueñas, granaínę i media granaínę jako formy, z których Chacón był znany. Jego strona o palos zalicza malagueñas i granaínas do pieśni śpiewanych w wolnym rytmie. Artyści sami wybierają, co zagrają danego wieczoru, więc nikt nie może obiecać konkretnej formy. Przewodnik po sześciu formach, których warto posłuchać, daje ci sposób, by usłyszeć to, co ci podano.