Η Villa Rosa και η πλακιδωτή πρόσοψή της

Άνοιξε το 1911

Η σελίδα ιστορίας του tablao αναφέρει ότι η γωνία άνοιξε το 1911 ως Gran Colmado, ένα ανδαλουσιάνικο μπαρ τηγανητών και tapas που το διαχειρίζονταν τρεις άνδρες από την αρένα: οι picadores Farfán και Céntimo και ο banderillero Alvaradito. Η ισπανική Wikipedia αναφέρει τους ίδιους τρεις και χαρακτηρίζει το μέρος ως κατάστημα τηγανητών και tasca στη θέση ενός παλιού μύλου σοκολάτας. Η διεύθυνση είναι Plaza de Santa Ana 15, στη γωνία των οδών Núñez de Arce και Álvarez Gato, που οι ντόπιοι αποκαλούν Callejón del Gato. Όλα όσα ακολούθησαν ξεκίνησαν από εκείνο το γωνιακό μαγαζί. Η ισπανική Wikipedia αναφέρει τη διεύθυνση ως Núñez de Arce 17, στη γωνία με το Callejón de Álvarez Gato, ενώ το tablao και ο τουριστικός φορέας χρησιμοποιούν την Plaza de Santa Ana 15, τη διεύθυνση που χρησιμοποιούν σήμερα οι επισκέπτες.

Ο χώρος όπως διαμορφώθηκε

Η ίδια η ιστορία του χώρου αναφέρει ότι το 1918 οι εγκαταστάσεις έγιναν εστιατόριο (casa de comidas). Η ισπανική Wikipedia χρονολογεί μια ανακαίνιση στο 1919, επομένως η διαμόρφωση ανήκει στα τέλη της δεκαετίας του 1910. Τα εσωτερικά πλακίδια απεικονίζουν σκηνές φλαμένκο και ταυρομαχίας και αποδίδονται στους κεραμίστες της Μαδρίτης του εργαστηρίου Ruiz de Luna και στον Julián Santacruz. Ο τουριστικός φορέας της Μαδρίτης αναφέρει ότι τα πάνελ έχουν παραμείνει άθικτα από τότε που κατασκευάστηκαν. Η ισπανική Wikipedia περιγράφει το στυλ ως αραβοανδαλουσιάνικο και συνδέει τον ξύλινο πάγκο και την οροφή με φατνώματα με εκείνη την ανακαίνιση, που δίνει στο εσωτερικό τη σημερινή του όψη.

Η πρόσοψη

Το εξωτερικό είναι καλυμμένο με ζωγραφισμένα κεραμικά πάνελ και ανάγλυφα που αποδίδονται στον Σεβιγιάνο καλλιτέχνη Alfonso Romero Mesa, τον οποίο ο τουριστικός φορέας αναφέρει επίσης ως δημιουργό των πλακιδίων στην αρένα ταυρομαχιών Las Ventas. Οι χρονολογίες ποικίλλουν ανάλογα με την πηγή: η ίδια η ιστοσελίδα του tablao αναφέρει ότι η πρόσοψη ολοκληρώθηκε το 1917. Ο τουριστικός φορέας της Μαδρίτης και η ισπανική Wikipedia δίνουν το 1927. Ένας οδηγός φλαμένκο αναφέρει ότι τα πλακίδια κατασκευάστηκαν μεταξύ 1915 και 1920. Θεωρήστε το ως πρόσοψη της δεκαετίας του 1910 ή του 1920, και ρωτήστε τον χώρο αν έχει σημασία ένα συγκεκριμένο έτος. Οι πηγές συμφωνούν ως προς τον καλλιτέχνη και το θέμα. Η ισπανική Wikipedia προσθέτει ότι τα εξωτερικά πάνελ κατασκευάστηκαν από σκίτσα του Juan Ruiz de Luna και περιγράφει οκτώ πάνελ τοπίων που καλύπτουν την πρόσοψη.

Τι απεικονίζουν τα πάνελ

Σύμφωνα με τον χώρο, οι εξωτερικές τοιχογραφίες απεικονίζουν την Plaza de Colón της Μαδρίτης, την Plaza de España της Σεβίλλης, την Alhambra, την Córdoba, την Cibeles, το Palacio de Cristal στο πάρκο Retiro, τους Κήπους Murillo και τη Málaga όπως φαίνεται από το Monte de Sancha. Στο εσωτερικό, ο τουριστικός φορέας περιγράφει πάνελ με σκηνές καθημερινής ζωής στη Μαδρίτη, ταυρομαχίες και φλαμένκο. Περπατήστε δίπλα στο φως της ημέρας και το κεραμικό έργο διαβάζεται ως ζωγραφισμένος τοίχος της Ισπανίας των καρτ ποστάλ, σε πλαίσιο από σκούρο ξύλο και με διακοσμητικές ταινίες στα άκρα. Η ιστοσελίδα του tablao αναφέρει ότι η πρόσοψη προστατεύεται ως πολιτιστική κληρονομιά της Μαδρίτης, και ένας οδηγός φλαμένκο κάνει την ίδια δήλωση. Η ισπανική Wikipedia περιγράφει το εξωτερικό ως απόψεις σε στυλ καρτ ποστάλ μεγάλων ισπανικών πόλεων, μια δίκαιη σύνοψη αυτού που βλέπετε από το πεζοδρόμιο.

Ο Τσακόν και ο καθεδρικός ναός του φλαμένκο

Η ιστορία του χώρου λέει ότι το 1921 ο ιδιοκτήτης πρόσφερε την αίθουσα στον τραγουδιστή της Χερέθ Αντόνιο Τσακόν και υπέγραψε συμβόλαιο που τον έδεσε με αυτήν, με τον Μαδριλένο κιθαρίστα Ραμόν Μοντόγια στο πλευρό του. Η ισπανική Wikipedia αναφέρει ότι ο ιδιοκτήτης έπεισε τον Τσακόν να αφήσει το Los Gabrieles, μια παλαιότερη αίθουσα φλαμένκο της Μαδρίτης. Ο χώρος λέει ότι τραγούδησε εκεί μέχρι τον θάνατό του το 1929. Αυτή η περίοδος κρύβεται πίσω από το παρατσούκλι «Καθεδρικός Ναός του Φλαμένκο», που χρησιμοποιούν τόσο ο χώρος όσο και ο τουριστικός φορέας. Ο οδηγός για τον Τσακόν αφηγείται την ιστορία του στο σύνολό της. Ο τουριστικός φορέας της Μαδρίτης λέει ότι η αίθουσα έχει φιλοξενήσει πολλούς από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες του φλαμένκο στη διάρκεια της πάνω από εκατό χρόνων ιστορίας της, και οι σελίδες του ίδιου του tablao απαριθμούν μια μακρά σειρά ονομάτων.

Διαβάστε στη συνέχεια: Antonio Chacón και Villa Rosa

Καλεσμένοι, λουκέτα και ένα άνοιγμα ξανά

Ο τουριστικός φορέας της Μαδρίτης λέει ότι συγγραφείς, ηθοποιοί και μέλη της βασιλικής οικογένειας ήρθαν στην αίθουσα, αναφέροντας τον Έρνεστ Χέμινγουεϊ, την Άβα Γκάρντνερ, τον ταυρομάχο Λουίς Μιγκέλ Ντομινγκίν και τον βασιλιά Αλφόνσο ΙΓ'. Η ισπανική Wikipedia θεωρεί τους τρεις πρώτους βέβαιους και την επίσκεψη του βασιλιά ενδεχομένως θρύλο. Η ιστορία του ίδιου του tablao λέει ότι η αίθουσα έκλεισε το 1963 και άνοιξε ξανά ένα χρόνο αργότερα. Οι σελίδες του αναφέρουν τη Λόλα Φλόρες, τον Αντόνιο Μαϊρένα, τον Πάκο ντε Λουθία και την Κάρμεν Αμάγια μεταξύ των καλλιτεχνών που πάτησαν τη σκηνή. Η σελίδα του tablao για τα μυστικά του προσθέτει την Όντρεϊ Χέπμπορν μεταξύ των σταρ του Χόλιγουντ που έλκονταν από το φλαμένκο και τις ταυρομαχίες, και λέει ότι η Άβα Γκάρντνερ συμπεριλάμβανε την αίθουσα στις νύχτες της στη Μαδρίτη.

Τα χρόνια του νυχτερινού κέντρου και η μεγάλη οθόνη

Τόσο ο χώρος όσο και η ισπανική Wikipedia λένε ότι η αίθουσα έγινε νυχτερινό κέντρο και αίθουσα πάρτι τη δεκαετία του 1980. Η αφήγηση του χώρου για εκείνα τα χρόνια της αίθουσας πάρτι περιλαμβάνει την ταινία του Πέδρο Αλμοδόβαρ «Ψηλοτάκουνα», που κυκλοφόρησε στην Ισπανία το 1991, και λέει ότι ο σκηνοθέτης γύρισε μια σκηνή στην αίθουσα όπου ο τραγουδιστής Μιγκέλ Μποσέ βγάζει ένα γάντι ενώ η Βικτόρια Απρίλ και η Μαρίσα Παρέδες παρακολουθούν. Ο τουριστικός φορέας προσθέτει ότι η αρχιτεκτονική έχει κάνει το tablao αγαπημένο χώρο γυρισμάτων. Ο χώρος λέει ότι το φλαμένκο επέστρεψε για τρεις ημέρες την εβδομάδα από το 2002 έως το 2009, ενώ η αίθουσα ήταν ακόμη αίθουσα πάρτι. Ο χώρος απαριθμεί άλλες ταινίες που γυρίστηκαν στην αίθουσα, μεταξύ των οποίων ένα ριμέικ του 1993 του «La Lola se va a los puertos» και το «Ocho apellidos catalanes» το 2015.

Επιστροφή στο φλαμένκο, και ένα νέο όνομα

Σύμφωνα με τον χώρο, η αίθουσα έγινε ξανά αποκλειστικά tablao φλαμένκο το 2011, μετά από περίπου έναν αιώνα ιστορίας, σερβίροντας κρασί και ισπανικά πιάτα παράλληλα με καθημερινές παραστάσεις. Το 2022, δύο χρόνια μετά τα κλεισίματα της πανδημίας, άνοιξε ξανά με το όνομα Tablao Flamenco 1911, με χορηγό τον χορευτή Αντόνιο Κανάλες. Ο τουριστικός φορέας της Μαδρίτης εξακολουθεί να αναφέρει το Villa Rosa ως παλαιότερο όνομα, γι' αυτό θα συναντήσετε και τα δύο ονόματα σε άρθρα και σε παλιές φωτογραφίες. Η πινακίδα πάνω από την πόρτα το γράφει Villarosa, ως μία λέξη, που προσθέτει μια τρίτη μορφή για να προσέξετε. Το ημερολόγιο κρατήσεων είναι το μόνο αξιόπιστο πρόγραμμα για τις ώρες των παραστάσεων. Η ιστοσελίδα του χώρου περιγράφει τώρα ένα σύνολο φλαμένκο που ανανεώνεται κάθε εβδομάδα, με καλεσμένους καλλιτέχνες σε ειδικά προγράμματα.

Το παλαιότερο tablao στον κόσμο;

Ο χώρος αυτοαποκαλείται το παλαιότερο tablao στον κόσμο, και το ίδιο κάνει η σελίδα κρατήσεων. Είναι η δική του περιγραφή, βασισμένη στο 1911 ως το έτος που άνοιξε η αίθουσα. Η Wikipedia λέει ότι οι χώροι tablao αναπτύχθηκαν τη δεκαετία του 1960, αντικαθιστώντας τα παλαιότερα cafés cantantes, και η ιστορία του ίδιου του χώρου ξεκινά την αφήγηση του φλαμένκο με τον Τσακόν το 1921. Αυτά τα γεγονότα μπορούν όλα να είναι αληθινά ταυτόχρονα, γιατί μια αίθουσα μπορεί να είναι παλιά και να έχει αλλάξει αυτό που ήταν. Διαβάστε τον ισχυρισμό ως την αφήγηση του χώρου για την ιστορία του. Ένας ξεχωριστός οδηγός σε αυτόν τον ιστότοπο εξετάζει τι σημαίνει η λέξη tablao.

Διαβάστε στη συνέχεια: Το παλαιότερο tablao στον κόσμο;

Η θέα της πρόσοψης από κοντά

Τα κεραμικά πλακίδια αγκαλιάζουν τη γωνία, οπότε η καλύτερη θέα προκύπτει αν σταθείτε λίγο πιο πίσω από την πλευρά της πλατείας και μετά ακολουθήσετε τον τοίχο κατά μήκος του παράπλευρου δρόμου. Το φως της ημέρας αναδεικνύει τα χρώματα της σμάλτωσης και τις σκαλιστές ξύλινες κορνίζες γύρω από κάθε πλακίδιο. Δεν χρειάζεστε εισιτήριο για να δείτε το εξωτερικό. Το εισιτήριο εξασφαλίζει την ώρα του flamenco και το ποτό μέσα στην αίθουσα, όπου οι εσωτερικές αψίδες, η οροφή και οι τοίχοι με πλακίδια αποτελούν μέρος του σκηνικού. Ο τουριστικός φορέας περιγράφει τα εσωτερικά πλακίδια ως σκηνές της καθημερινής ζωής στη Μαδρίτη, ταυρομαχιών και flamenco, και έχουν παραμείνει άθικτα από τότε που φτιάχτηκαν.

Για ποιους δεν είναι

Εδώ δεν προσφέρεται μία μόνο κοινώς αποδεκτή εκδοχή, καθώς οι πηγές διαφέρουν ως προς τη χρονολογία της πρόσοψης και ως προς την πορεία της τύχης της αίθουσας μετά το 1964. Ούτε αποτελεί υποκατάστατο των σελίδων του ίδιου του χώρου, που αφηγούνται την ιστορία του με τα δικά του λόγια και είναι το σωστό μέρος για να επαληθεύσετε οποιαδήποτε χρονολογία σκοπεύετε να αναπαράγετε. Οι επισκέπτες που θέλουν μόνο μια γρήγορη φωτογραφία των πλακιδίων μπορούν να τη βγάλουν από την πλατεία, ενώ όσοι θέλουν να ακούσουν flamenco χρειάζονται εισιτήριο. Αν θέλετε να μάθετε πώς ακούγεται σήμερα η αίθουσα, ο οδηγός για έξι μορφές flamenco σε αυτόν τον ιστότοπο είναι ένα καλό σημείο εκκίνησης. Όποιος σχεδιάζει επίσκεψη μόνο για την ιστορία καλό είναι να διαβάσει πρώτα και τον οδηγό εισιτηρίων.